Ik heb geen alcoholverslaving

Het is tijd om mijn eigen verhaal eens op te schrijven. Ik krijg regelmatig de vraag of ik zelf nog alcohol drink. Sinds 1 januari 2025 doe ik dat niet meer. En dat bevalt prima.

Heb ik er geen moeite mee? Zeker wel. Juist daarom schrijf ik dit.

Deze blog heeft twee doelen. Mijn verhaal delen helpt mij om beter om te gaan met momenten dat ik toch weer trek krijg in een biertje met alcohol of iets anders. Tegelijk hoop ik anderen, die in een vergelijkbare situatie zitten, een zetje in de rug te geven.

Laat ik beginnen bij de titel.

Je kunt grofweg drie soorten mensen onderscheiden die stoppen met drinken. De eerste groep heeft daar weinig moeite mee. Zij hadden sowieso geen probleem met alcohol en zeggen zonder moeite nee. De tweede groep is fysiek verslaafd: de zware drinkers die zichzelf ook alcoholist noemen en dat blijven, zelfs als ze al lange tijd niet drinken. David Bowie wordt vaak als voorbeeld genoemd.

De derde groep zit daar tussenin. Dat zijn mensen die regelmatig tot stevig drinken, maar gewoon blijven functioneren. Geen zichtbare problemen, geen directe schade. Ze zeggen bijna altijd: ik heb geen alcoholprobleem. In het boek Sinds ik niet meer drink schrijft Evi Hansen: “Ik was absoluut geen alcoholist.” Dat herken ik.

Ik hoor ook in die derde groep.

Ik dronk regelmatig en was altijd op zoek naar lekkere drankjes. Craftbier was een hobby. Vrijdag was hét moment om iets moois open te trekken en de werkweek af te sluiten.

Dronk ik dan te veel? Ik functioneerde toch prima. Niemand had er last van. Sterker nog: met een paar drankjes op was ik vaak gezelliger. Toch denk ik nu dat ik meer dronk dan goed voor me was. Soms zat ik op vrijdagavond alleen thuis, vrouw sporten, kinderen weg, en dan zat ik daar met speciaalbier. Dat voelde op een gegeven moment… leeg. Alcohol is een sociaal smeermiddel, het kan verbinden. Maar als je het daarvoor nodig hebt, klopt er misschien iets niet.

Waarom dan niet gewoon minderen?

Dat heb ik vaak genoeg geprobeerd. Doordeweeks niet drinken, alleen in het weekend. Maar dat “weekend” begon dan al op donderdag. En als er een reden was om op maandag, dinsdag of woensdag iets te drinken, dan pakte ik die ook.

Voor mij werkt dat niet. De enige oplossing is: helemaal niet drinken.

Dat is niet nieuw. Ik deed al zo’n twintig jaar elk jaar een periode zonder alcohol, tijdens de vastentijd. Maar daarna viel ik steeds terug in mijn oude patroon.

In 2024 begon ik met Dry January en plakte daar de vastentijd aan vast. Drie maanden zonder alcohol. Dat ging verrassend goed. Sterker nog: ik baalde dat ik daarna weer begon. Dus in 2025 besloot ik er een jaar van te maken. En dat houd ik nog steeds vol.

Toch blijft het soms lastig. Vrijdagen had ik al genoemd, maar vooral de vrijdag vóór een lang weekend, bijvoorbeeld met Pasen, voelt als een soort “weekend in het kwadraat”. Dan ga ik een extra rondje met de hond lopen of uitgebreid koken, gewoon om mijn hoofd bezig te houden.

Ik drink dan natuurlijk wel alcoholvrij bier. En daar geniet ik enorm van. Ik voel me als een kind in een snoepwinkel als ik een biertje uit sta te zoeken in onze shop.

Het voelt goed om mijn verhaal zo op te schrijven. En als dit verhaal jou helpt om ook meer te genieten zonder alcohol, dan is dat mooi meegenomen.

Als je jouw verhaal ook wilt delen, dan stellen we heel graag onze blog hiervoor beschikbaar.